Ich zasadniczą część stanowiły dwie metalowe płytki zwane czankami, połączone ścięgierzem wkładanym koniowi do pyska. Dolną szczękę konia opasywał łańcuszek. Poprzez ściągnięcie wodzy mocowanych do czanek powodowano obrót ścięgierza, który naciskał szczękę wierzchowca. Rycerstwo późno średniowieczne stosowało do jazdy równocześnie i munsztuk, i wędzidło zwykłe. Każde z nich o osobnych wodzach. Jak łatwo się domyślić wodza wędzidłowa była główną wodzą, munsztukowa zaś dodatkową i pomocniczą.

Z głównych rodzajów siodeł jakie stosowano w tym okresie można wymienić: wojskowe, juczne, poduszkowe i pospolite. Inne siodła to np. woźne, gończe, zwyczajne. W Królestwie Polskim wojskowe siodła dzieliły się na: wschodnie i łacińskie. Wschodnie złożone było z dwóch skośnie ułożonych wobec boków końskich drewnianych szerokich ław z brzozowego drewna opartych na obu stronach przy kręgosłupie konia, jednak kręgosłupa nie dotykających. Na podłużnym szkielecie ław mocowano łęk przedni i tylni – oba oczywiście z drewna. Łęk przedni był w kształcie wygiętej lilii lub łabędziej szyi, zaś tylni w kształcie szerokiego trójkąta gdzie podstawa stanowiła górną krawędź. Drewniany szkielet obkładano skórą i dodawano poduszki wypełnione sierścią zwierzyny płowej.

Ten praprototyp kulbaki wyniesiony z koczowniczych kultur wschodnich był najczęściej stosowanym typem siodła w królestwie polskim. Siodło według wzorca łacińskiego tzw. siodło wysokie posiadało dwa łuki stanowiące przedłużenie połączonych ze sobą łęków. Konstrukcja zakładała bardzo ścisłe przyleganie do kręgosłupa końskiego. Przez to że nie posiadały bocznych ław jak w siodle wschodnim, były rozwiązaniem gorszym powodując często obtarcia i odparzenia. Siodła te posiadały dużo wyższe łęki niż wschodnie prototypy, zwężane ku górze. Ich główną funkcją było silne zakleszczenie jeźdźca w trakcie uderzania kopią, lub utrzymanie się w trakcie przyjęcia ciosu. W Europie najczęściej spotykaną konstrukcją siodła kopijniczego były egzemplarze z tylnim łękiem okalającym widłowo biodra jeźdźca oraz kolistym łękiem przednim obitym blachą i chroniącym jeźdźca do połowy uda. Łęki przednie były dodatkowo obijane blachą. Oba łęki – tylni i przedni były połączone łukowatym kawałkiem drewna obijanym skórą. Na niego kładziono poduszeczkę wypełniona włosiem zwierzęcym. Siodła mocowano za pomocą pojedynczego, podwójnego lub potrójnego popręgu. Dodatkowo podtrzymywały je cieńsze rzemienie podogonia i napierśnika.

Napierśniki przechodziły po bokach szyi i miedzy przednimi nogami łącząc się z siodłem lub tylko po bokach szyi. Podogonia przechodziły w kilku pasach na szczycie zadu po jego bokach łącząc się pod ogonem konia. Wszystkie pasy całego rzędu były bogato zdobione wypukłymi guzami ozdabianymi złotem i mosiądzem. Siodła typu zachodniego obijano od spodu korą brzozową dla izolacji końskiego potu. Często siodła malowano i przyzdabiano żelaznymi lub kościanymi okuciami. Do podogonia przyczepiano luźno opadające rzemienie, ozdabiane blaszkami w kształcie guzików. Żelazne lub mosiężne strzemiona o kształcie zaokrąglonym lub trapezowatym, przymocowywane były za pomocą puślisk na pasach o szerokości od 5 – 7 cm.

Strzemiona średniowieczne dzielą się na bardzo wiele typów. Jeden z najwybitniejszych polskich badaczy średniowiecza Witold Świętosławski napisał całą rozprawę doktorską jedynie o polskich strzemionach, proszę wiec sobie wyobrazić jak wiele typów i rodzajów było tej części rzędu końskiego. Ogólnie rzecz ujmując przyjmowały najczęściej kształty zaokrąglonego trójkąta lub okrągłego kwadratu. W XV wieku przychodzi moda na strzemiona asymetryczne, tak by pasowały do odpowiedniej strony. Miały one pochylona do dołu podstawę w kierunku do zewnatrz, co układało nogę w zagięciu do wewnątrz. Powierzchnię pokrywano srebrem, złotem i cyną, lub zaczerniano. Ostrogi były symbolem rycerstwa, duchowieństwu i zakonom rycerskim nie wolno było ich nosić, ci ostatni jednak nie przestrzegali tej reguły.

Dzielono je na dwa podstawowe rodzaje:

a. ostrogi o wygiętych ramionach kabłąka z otworami na rzemienie z sześcioramienną gwiazdką u zwieńczenią kija,

b. ostrogi z napiętkiem o wygiętym kabłąku i dużej gwieździe z wieloma końcami (ok. 30),

c. ostrogi o poziomym długim ramieniu kabłąka z gwiazdką o sześciu końca na zwieńczeniu.

5. Kwestia dosiadu.

Większości z państwa dziwi zapewne dlaczego ostrogi rycerskie były tak długie. Wielu zwykło sądzić że było to powodowane potrzebą oddziaływania silnymi pomocami na dużego konia rycerskiego. Sprawa nie jest jednak tak prosta. Ostrogi musiały być długie bowiem rycerstwo przybrane w ciężką zbroję i wydłużone strzemię na potrzeby zaparcia się na nim w trakcie uderzenia kopią, nie miało żadnej możliwości oddziaływania na konia łydkami. Taktyka uderzania na wroga konnych kopijników zapartych w strzemieniu wymuszała na rycerstwie głęboki dosiad o niemal pionowo prostej nodze mocno wysuniętej ku przodowi. W momencie natarcia rycerz zaparty długa noga w strzemieniu musiał dodatkowo pochylić górę ciała lekko ku przodowi i nieznacznie zgarbić chroniąc górę ciała za tarczą.