Rola jednostek kawaleryjskich nie jest do końca jednoznaczna, część badaczy skłania się do teorii, że współdziałały one z rydwanami, uderzając wraz z nimi w niewielkich grupach. Inni sądzą, że konnica asyryjska używana była do krótkich, skoncentrowanych uderzeń w newralgiczne miejsca bitwy za pomocą niewielkich grup. Na pewno nie odbywały się zmasowane szarże, podobnie jak trudno jest mówić o zmasowanych atakach wszystkimi rydwanami. Główna zaletąąno konnymi formacjami wojnę szarpaną i szybkie podjazdy. ościg za wrogiem. Zdecydowanie prowadzono konnymi formacjami wojne sza jazdy było uderzenie z zaskoczenia, chwilowe wsparcie słabnącej piechoty, lub pościg za wrogiem. Zdecydowanie prowadzono konnymi formacjami wojnę szarpaną i szybkie podjazdy. W niektórych źródłach możemy prześledzić, że sam król przesiadał się z rydwanu na konia w chwilach gdy bitwa przybierała zły obrót. Możemy więc uznać, że konnica w armii asyryjskiej była wszechstronnym narzędziem szybkiego reagowania. Bardzo często odbywały się także szybkie i mniejsze kampanie lub ekspedycje karne, gdzie liczyła się szybkość reakcji. W takich przedsięwzięciach uczestniczyły doborowe gwardie królewskie po 1000 – 2000 żołnierzy z czego 40% stanowiła konnica.

Brak jest informacji o ilości poległych koni w trakcie asyryjskich kampanii. Biorąc jednak pod uwagę, że wojska tego państwa prowadziły działania praktycznie każdego roku, liczba musiała być spora. Potwierdza to na pewno też fakt ciągłego drenażu koni z prowincji i od prywatnych handlarzy. Ogromna, dochodząca do 120 tysięcy armia (w tym do 1700  kawalerii i 2000 czterokonnych rydwanów) maszerowała wraz z furażem. Dla koni przewidziane były specjalne apanaże jęczmienia zwane nusahe i furaże słomy sibsu. Siano i trawa były uzupełniane w trakcie wypasów w przerwach przemarszu. Armii zawsze towarzyszyły rekwizycje żywności z ziem, przez które przechodziła. Dokonywali tego wyznaczeni zwiadowcy. Była to prawdziwa katastrofa dla mieszkańców. Ogólnie rzecz ujmując całe panowanie asyryjskie opierało się na wojnie i nieustającym drenażu wszystkiego co wartościowe z wasalnych ziem.

Panowanie asyryjskie runęło pod koniec VII wieku pod wpływem ruiny gospodarczej raz nacisku ludów nomadycznych – Medów, Persów i Scytów przy skwapliwym współdziałaniu wasali babilońskich. Sytuacje te szczegółowo poruszymy podrozdziale poświęconemu Medom i perskiej dynastii Achemenidów.