Na polu bitwy ceremonialny rydwan królewski był zastępowany w polu przez znacznie lżejszy, a w niektórych kampaniach w trudnym (najpewniej górskim) terenie przez rydwan rozkładany, który można było przenieść w częściach tak, by władca mógł wystąpić wobec wroga w pełnym majestacie. Kadłub asyryjskiego pojazdu oparty był kwadratowym szkielecie podtrzymującym podwozie na jego zewnętrznych stronach. Oś pojazdu pełniła jednocześnie funkcję jednej ze ścian szkieletu. Była osadzona według wzorca egipskiego na tylnym krańcu podwozia. Cały kosz mierzył 50 cm wysokości i około 1,20 szerokości. Koła mierzyły nawet do 1,30 wysokości. Miały one 8 szprych i nabijane stalowymi ćwiekami zewnętrzną stronę. Konstrukcja koła asyryjskich rydwanów zasługuje na uwagę ze względu na wykształcenie szerokiej liczącej około 10 cm nasady koła przypominającą felgo – oponę wzmocnioną dodatkowo dwiema mniejszymi warstwami. Asyryjskie koła wzmacniane były także stalowymi elementami przy osi. Każdy z 3 boków rydwanu był prostokątną burtą drewna, wzmacnianego  metalową blachą.

Cztery konie były chronione grubymi derkami z pomalowanej skóry. Nieznacznie wygięty do góry dyszel był nisko osadzony, połączony ze szkieletem kosza. W skład załogi wchodziło 4 wojowników: dwóch tarczowników, jeden łucznik i jeden woźnica. Uzbrojenie załogi i typ budowy pojazdów pozwala sądzić, że były one używane do walki na odległość i do starć bezpośrednich, z naciskiem na to ostanie. Trudno jest mówić o masowych szarżach wszystkimi rydwanami. Ataki odbywały się zapewne niewielkimi zgrupowaniami zaprzęgów, przy udziale piechoty i kawalerii ( o kawalerii asyryjskiej w następnym rozdziale). Zmienił się także rodzaj konia. Ponieważ w Mezopotamii nie hodowano koni na większą skalę, królowie asyryjscy musieli zapewnić armii stałe i niewyczerpane źródło zaopatrzenia w wierzchowce spoza granic kraju. Największą ich liczbę sprowadzano z kraju Medów( dzisiejszy zachodni Iran), którzy w ten sposób płacili Asyryjczykom trybut. Oprócz tego władcy Asyrii sprowadzali konie różnych maści i rodzajów z tak odległych krain, jak  Kusz czy Nubia.

Nadzór nad hodowlą i sprowadzaniem koni prowadzili specjalni urzędnicy musarkisu  podlegający tylko samemu władcy. Osiągnęli oni szczególną pozycję w VIII – VII wieku. Wielu badaczy uważa, że to właśnie wtedy zaczynają przychodzić efekty długoletniej hodowli konia. Staje się on większy i masywniejszy. W tekstach wielokrotnie pojawia się określenie „duży koń”. Ile mierzył duży koń możemy jedynie przypuszczać, że dochodził do  145 - 150 cm (pamiętajmy, że w owych czasach  160 cm mierzył wysoki mężczyzna). Prawdopodobnie już wtedy zaczęła wykształcać się zaawansowana hodowla konia nesajskiego z Medii. Kojarzono go z Równiną Nesajską w medyjskiej prowincji Rahpiana. Równina ta lokalizowana była 5 dni drogi od miasta Ektabana (dzisiejszy Hamadan - miasto w Iranie, położone 400 km na południowy zachód od Teheranu).

Wielu badaczy wskazuje na specyficzną trawę tamtejszych rejonów zwaną alfafa, i będąca jedna z odmian lucerny, która zawierać miała 20% więcej protein niż trawa spotykana w innych częściach świata. W tym okresie istniało na granicy z ludami irańskimi kilka ośrodków specjalizujących się w dostarczaniu różnego rodzaju koni. Z miasta Manna w okolicach jeziora Urmia sprowadzano duże konie do zaprzęgów, z miasta Suza lokalizowanego w obecnym stanie Chuzestan, ok. 24 km na pd.-zach. od miasta Dezful, w Iranie sprowadzano duże konie do królewskiego transportu.  Z miasta Tabal na granicy gór Taurus i wyżyny anatolijskiej dostarczano również dużych rumaków jako roczny trybut  dla asyryjskiej armii. Wiele inskrypcji z tego okresu potwierdza także daniny w postaci „dużych koni” z terenów Egiptu. Dla imperium asyryjskiego naturalnym zapleczem handlowym konia były podobnie jak w okresie „hetycko – egipskim” tereny Syrii północnej Anatolii i Kapadocji. Ogólnie w VIII w p.n.e. liczba koni służących w rydwanach w armii asyryjskiej wahała się miedzy 1800 – 2000 sztuk. Kontyngenty rydwanów dostarczały nie tylko określone ziemie lecz także bogatsze miasta i tak np. Karkemisz dostarczało rocznie 50 rydwanów, Hamatah 200, Samaria 50, Ogólnie jednak z nazewnictwa hipicznego tego okresu figurują dwa typy konia:

a. Kuszyckiego (od miasta Kusz w Nubii tzn. dzisiejszego północnego Sudanu). Typ ten jednak utożsamiany był także z królewskimi hodowlami syryjskimi i mezopotamskimi.

b. Medyjskiego (z wschodnich prowincji i terenów dzisiejszego Iranu).