Po rocznej wędrówce macedońsko –perska armia stanęła nad rzeką Hydaspes. Po jej drugiej stronie oczekiwała ich armia Porusa. Liczyła ona 200 słoni, 4000 jazdy, 50 000 piechoty i 300 wozów bojowych. Zablokował on wszystkie dostępne brody na rzece. Przez kilkanaście dni  wojska Aleksandra każdej nocy przeprowadzały symulowany atak. W ramach tych ćwiczeń jeden z oddziałów zwiadowczych znalazł znacznie oddalone, lecz nie strzeżone, dogodne przejście przez rzekę obok wyspy Admany, niedaleko Dżalalpuru.  Aleksander w trybie pilnym zwołał naradę sztabu, przedstawiając swój plan.

Wraz z nadejściem nocy rozkazał rozpalić ogniska pozorując sen. Sam, na czele królewskiego szwadronu hetajrów, trzech hiparchi jazdy perskiej, konnych łuczników syryjskich, kawalerii turkiestańskiej i konnicy baktryjskiej, wyruszył ku nowoodkrytemu brodowi. Około godziny 3 rano w imponującym tempie przeprawił się przez rzekę. Zwiadowcy Porusa natychmiast ostrzegli swego władcę o nadciągającej szarży. Ten, błyskawicznie postawił na nogi całą swoja armię. Nie minęło parę minut gdy drugi zwiadowca przyniósł wieść że 10 000 piechoty macedońskiej i 5 tysięcy jazdy atakuje główny bród na rzece. Zdziwienie Porusa zamieniło się w przerażenie gdy 3 zwiadowca doniósł że 3 bataliony greckiej falangi gotują się do przejścia na tyły Hindusów. Waleczny hindus pojął grozę sytuacji - Aleksander atakował z 3 stron.  Niebo rozświetliło uderzenie pioruna i lunął rzęsisty deszcz.

W tej trudnej sytuacji Porus skierował przeciw szarzy Aleksandra 2000 jazdy i 120 rydwanów po dowództwem własnego syna. Kawaleria Aleksandra z impetem zderzyła się z konnica indyjską. Walczący zwarli się w potwornym ścisku. Konie padały pod jeźdźcami, wozy grzęzły w błocie. W zamęcie walki nikt nie dostrzegł samotnego kawalerzysty  przebijającego włócznią królewskiego wierzchowca. Bucefał zarżał żałośnie, zatrząsł się i upadł.

Po krótkiej i zaciętej walce Hindusi uciekli zostawiając w polu 600 zabitych i śmiertelnie rannego syna Porusa. Tymczasem do króla przebiła się falanga najemników greckich. Skonsolidowany pochód ruszył w kierunku obozu Porusa. Przeciw nim maharadża wystawił 20 000 piechoty, 130 słoni, 2000 jazdy i 180 wozów bojowych.

Aleksander uprzedzając frontalny atak, wysłał 1000 konnych łuczników ku rydwanom Hindusów na lewym skrzydle po czym osobiście ponowił szarże w tym kierunku.  Porus chcąc utrzymać szyki  rzucił ku niemu całą konnicę z prawego skrzydła.  Na tak atakujących  kawalerzystów indyjskich uderzyli skryci za drzewami konni Persowie. Hindusi wzięci w kleszcze natychmiast wycofali się za linie słoni. Aleksander okrążając linie Porosa, dał znak, by w środek ruszyła ciężkozbrojna falanga. Naprzeciw nim ruszyły słonie. Tratowani i wyrzucani trąbami do góry helleńscy żołdacy, na zawsze zapamiętali siłę kolosów. W piekle krwi, błota i ulewy dźgali i cieli je po nogach, zestrzeliwując uprzednio ich jeźdźców. Na skrzydłach szalał Aleksander lecz konie zastraszone widokiem słoni wspinały się i przewracały. Sytuacje uratowały odziały falangi macedońskiej które przedarłszy się od głównego brodu z furią natarły na formacje Porosa. Po tym ataku osaczone i zmęczone słonie odmówiły posłuszeństwa i wycofały się tratując własną armię. Tak zakończył się podbój Indii.

Aleksander z wielkim szacunkiem potraktował Porosa. Został on lennikiem na terytorium Indii.
Śmierć Bucefała zaowocowała ogłoszeniem narodowej żałoby, zaś imperator nakazał zbudować pałac mówiąc :,,Nazwę ten pałac Bukefala - na cześć mojego wiernego konia."  Wielki zdobywca nadał także imię Bukefala jednemu z założonych przez siebie miast (dzisiejsze Dźabalpur). Aleksander zmarł 2 lata po bitwie nad Hydaspesem. Istnieje wiele teorii o jego zagadkowej śmierci. Wielu sądzi, że został otruty. Wielu historyków do dziś lubi zastanawiać się, co by było gdyby Aleksander żył dłużej. Wiadomo że po powrocie z Indii planował atak na kraje wybrzeża arabskiego. Niektórzy badacze są też zdania, że powiódłby swoje wojska na zachód Europy. Pozostaje na tylko gdybać. Jedno jednak jest pewne: losy najsłynniejszego zdobywcy starożytności ściśle związane były z jego zamiłowaniem jazdy konnej.