Ćwiczenia podstawowe - „a terra"

Znawcy wyższej szkoły jazdy uważali że nie jest możliwe dobre oddziaływanie na konia bez prawidłowej postawy jeźdźca: brzuch wysunięty, ramiona prosto, łokcie blisko ciała, ręce blisko siebie (w odległości 3-5 cm), na wysokości 3 cm od przedniego łęku, bat dyskretnie przy łopatce , noga „długa" prawie wyprostowana, mocno wysunięta do przodu mocno oparta na strzemieniu blisko końskich łopatek, pięta mocno w dół palce na zewnątrz, głowa prosto. Często uczono jeździć tak by lewa ręka była dłonią główną w której skupiały się obie wodze (prawa ręka służyła do używania broni lub kapelusza). Buty do jazdy były długie do pół łydki z tyłu dłuższe o 3 cm, strój obcisły bez hałaśliwych ozdób, kapelusz musiał być lekki o wąskim rondzie. Rozróżniano także ponad 50 rodzajów wędzideł i munsztuków. Włoska wyższa szkoła jazdy dzieliła ćwiczenia z koniem na 3 podstawowe działy :

1. A terra – ćwiczenia na ziemi.
2. Di mezza area – z podnoszeniem.
3. In alto – w wyskokach.

Właściwy trening poprzedzano wstępnym oswojeniem konia zakładając kawecan z rzemienia bez wędzidła i bardele (słomiane siodło bez strzemion). Gdy rumak już bez sprzeciwu pozwalał się siodłać uczono go chodzić za doświadczonym koniem, dosiadanym przez dużego i silnego pachołka. Prawą wodze kawecanu wiązano do przedniego łęku, lewą zaś trzymał pachołek. Oba konie szły najpierw stępem i kłusem po równych drogach po czym wjeżdżano na piaszczyste pola robiąc koła w obie strony. W chwili gdy młody zajezdek lekko się zapocił przerywano i wracano do stajni. Czyniono tak przez 3 dni. Czwartego dnia po powrocie do stajni na zajazdka czekał jego właściwy jeździec z najsmaczniejszymi ziołami w reku. Tak ułaskawionego rumaka powoli dosiadał ( podnoszony za lewą nogę przez 2 pachołków). Dosiadłszy konia nie jeździł, lecz pozwalał mu spokojnie postać i oswoić się z ciężarem. Następny dzień był wolny od ćwiczeń. Treningi odbywały się w systemie 3 dni pracy i 1 dzień wolny. Jazdy odbywały się rano przed karmieniem i pojeniem. 

Na jazdę podstawową („a terra") składały się następujące ćwiczenia:
 
Ćwiczenie 1: ZADZIERŻYWANIE I OBRACANIE

Kłus po prostej, zatrzymanie cofnięcie 1-3 kroki, obrót w prawa stronę, wjechanie na prostą i powtórzenie na druga stronę. Gdy koń przyswoił sobie taki trening w kłusie powtarzano to w galopie. Po 2 miesiącach przechodzono do kolejnego ćwiczenia.
 
Ćwiczenie 2: JAZDA NA KOŁACH

- 3 rodzaje kół:
a. Małe - dla wyćwiczonych i elastycznych koni;
b. Średnie dla koni młodych;
c. Wielkie - dla początkujących.

Koła umieszczano tak, by dwa z nich były naprzeciw siebie, trzecie wysunięte do przodu pomiędzy nimi tak by z linii prostej wjeżdżając najpierw skręcać konie na prawo, potem na lewo i znowu kończyć na prawej. Największe koło „nie mogło być większe niż 4 pręty (1 pręt ok. 1,7 m). Koła musiały być równo odmierzone. W trakcie jazdy uginano koniom szyje do wewnątrz dociskając w rytm chodu zewnętrzną łydką do boku oraz lekko uderzając palcatem po wewnętrznej łopatce. Wykonywano to kończąc zatrzymaniem na prostej do momentu aż koń stał równo wszystkim czterema nogami. Koła często ogradzano sznurkami. Przez pierwszy miesiąc ćwiczenie wykonywano tylko kłusem. W drugim miesiącu powtarzano je galopem pomagając sobie tępymi ostrogami. Ćwiczenie przerywano odpoczynkiem w momencie lekkiego zapocenia. Bardele i kawecan zastępowano siodłem i wędzidłem dopiero po osiągnięciu dobrego wyniku w tym ćwiczeniu po 2 miesiącach. Koła zmniejszano co 2 miesiące. Bardzo zwracano uwagę aby koń „ głowę w swej mierze nosząc, na wodzy nie leżał", oraz by nie karcić konia za potknięcie.

Ćwiczenie 3: CARALOGA (ślimak)

Dwie potrójne spirale oddzielone prostą na 50 kroków. Spirale muszą być tak ułożone by wjeżdżać w nie od największego koła do najmniejszego. Ćwiczono to w kłusie i galopie.

Ćwiczenie 4: REPELLONY (jazda między wyznaczonymi punktami)

Jazda po prostej ok. 50 kroków zakończone nawrotami (koła o dł. 2 prętów) w kłusie i galopie. Dojeżdżając do kół zatrzymać i dopiero wtedy wykonać obrót.
 
Ćwiczenie 5: WĘŻYK

Pięć pół wolt na prostej zakończone całym kołem wielkością odpowiadającemu elastyczności konia. W zgięciu wewnętrzna łydka dociskana do popręgu, zewnętrzna noga za popręgiem lekki sygnał ostrogą. Koń wykonywał dobrze ćwiczenie jeżeli w momencie zgięcia nieznacznie unosił przód ciała.
 
Ćwiczenie 6: REDOPII (bieg w miejscu)

Wykonywane na ósemkach lub elipsach (|). Dzielone na 3 tempa (di tuto tempo - cofania w chodach, di mezo tempo - przejścia bez zebrania w naturalnych tempach chodów, contra tempo - zmiany chodów w jednym tempie). Skracanie i wydłużanie konia, dodawanie i przejścia w różnych chodach doprowadzające do tego że koń bez względu na rodzaj chodu utrzymywał to samo tempo poprzez ciągłe i bardzo mocne podstawienie. Była to wyjściowa figura do ćwiczenia zwanego Volte falite (przypominającego piruet na zadzie w galopie). Stosowane także jako wyjściowe do ćwiczeń z podnoszeniem przodu końskiego.