Rasy powstawały w zależności od lokalnych potrzeb na konie. Państwa europejskie ustanawiały stadniny i stada państwowe dla zapewnienia dostaw odpowiednich koni dla wojska. Miały one wówczas strategiczne znaczenie dla obronny suwerenności kraju lub poszerzania jego ekspansji. W czasach pokoju hodowla i handel końmi stanowiły dochodowy interes. Państwo subsydiowało hodowlę koni poprzez oferowanie państwowych reproduktorów w stadach do krycia klaczy, głównie własności rolników - hodowców. Ci z kolei używali potomstwo klaczy do pracy pociągowej lub sprzedawało je jako remonty wojskowe i konie zaprzęgowe.

Przez lata, cechy regionalnych ras europejskich utwierdzały się. Księgi stadne, ufundowane często jeszcze przez monarchów z dawnych lat, wciąż rejestrują konie, jednak znajdują się teraz pod kontrolą związków hodowlanych, a te utrzymują wysoki standard swoich koni poprzez surową selekcję koni hodowlanych. Wszystko po to, by zachować opłacalność produkcji koni i możliwości ich zbytu przez zrzeszonych w związku hodowców. Dlatego to przydatność koni do sportu wyczynowego jest dziś najważniejsza a nie względy czystości pochodzenia. Obecnie hodowcy konsekwentnie dążą do poprawy dzielności swych koni utrzymując tradycję mniej lub bardziej „otwartych ksiąg stadnych”, dopuszczających krzyżowanie przy użyciu wybranych reproduktorów innych ras. Fakt „otwartych” ksiąg powoduje także, że prócz ogólnego podobieństwa koni danej rasy, poszczególne osobniki mogą reprezentować odmienny typ zależnie od konkurencji do jakiej były przeznaczane (np. ciężki typ silnych koni hanowerskich i lżejszy, bardziej nowoczesny jak Weltmeyer (Word Cup I – Anka (Absatz)), z dużym dolewem trakena (Seper Idem po stronie ojca i Abglanz po stronie matki) jak i koni pełnej krwi (Marabou po stronie ojca i Alderschild – matki ).

Nawet „zamknięta” księga trakeńska dopuszcza użycie, oprócz koni pełnej krwi angielskiej i czystej krwi arabskiej, także reproduktory angloarabskie. W hodowli koni półkrwi różnych ras, najczęściej stosowany jest dolew pełnej krwi angielskiej, poszerzający pulę genową danej rasy, poprawiający dzielność, wytrzymałość, szybkość, szlachetność, jakość tkanki, elegancję.
W hodowli koni sportowych niezwykle istotne są linie męskie z uwagi na fakt, że łączy się je z produkowaniem określonych cech dzielności. Pochodzenie konia z konkretnej linii nie jest gwarancją sukcesu w hodowli, może być jednak uważana za wskaźnik potencjalnych możliwości. W opisie pochodzenia podaje się zwykle nazwę ojca konia, ojca matki i pradziadka ze strony matki (np. World Cup I - Woermann - Sender - Lugano I).

Powyższy tekst pochodzi z przygotowywanej do druku książki na temat hodowli koni.